Hollandse Herdershond

Geschiedenis

De Hollandse Herdershond is een authentiek, oer-Hollands ras. Vroeger wilde men op het platteland van Nederland bij de herders en boeren een veelzijdige hond. Een manusje van alles dat weinig eisen stelde en aangepast was aan het harde en karige bestaan van die tijd. Uit die generatie is uiteindelijk ons ras “De Hollandse Herdershond” ontstaan.
De Hollandse Herdershond behoort tot de hoedende herdershonden. Hij loopt hoofdzakelijk naast de schapen en niet erachter (), zodat de schapen in alle rust kunnen grazen.
Herders hebben eeuwenlang honden voor de fokkerij geselecteerd die bij de kudde respect afdwongen zonder de dieren te verwonden. Het was verboden echt dóór te bijten! Het is daarom zeer begrijpelijk dat een hondenras van een dergelijke oorsprong over het algemeen een hoge bijtdrempel heeft.

Uiterlijk

De Hollandse Herder is een middelgrote en vrij krachtig gebouwde hond. De schofthoogte van de reuen ligt tussen 57 en 62 cm, die van de teven tussen 55 en 60 cm. Reuen wegen gemiddeld 28 kg en teven gemiddeld 23 kg.
De Hollandse Herder is er in drie variëteiten: de korthaar, de langhaar en de ruwhaar. De kleuren variëren van zilver- tot goudgestroomd en bij de ruwhaar is ook blauwgrijs en peper-en-zout toegestaan.

Karakter

Zijn karakter maakt de Hollandse Herdershond geschikt voor schepershond, of trouwe metgezel van de baas. De rasstandaard noemt als karaktereigenschappen: aanhankelijk, gehoorzaam, volgzaam, , paraat, zeer trouw en betrouwbaar, weinig eisend, met een groot uithoudingsvermogen (hij blijft vitaal tot op hoge leeftijd), steeds oplettend, actief en begaafd met de ware herdershondenaard. Ook komen we in de algemene beschrijving vaak de term “met intelligente uitdrukking en levendig temperament” tegen. En deze intelligentie mag zeker niet onderschat worden.
De Hollander heeft een sterk gevoel voor leiding en rangorde.

Opvoeding en verzorging

De Hollandse Herder is niet een hond voor iedereen. Hij heeft een duidelijke leiding nodig want als die leiding ontbreekt, dan neemt hij zelf het heft in eigen ‘poten’. Hij heeft dus een consequente opvoeding nodig. Het is niet nodig om hard tegen hem op te treden. Hij is zeer stemgevoelig en gevoelig voor stemmingen in huis. Een boos “nee” maakt meer indruk dan een ruk aan een ketting.
De Hollandse Herdershond leert snel en kan daardoor vrij snel tekenen van verveling vertonen. Zorg daarom voor variatie in de oefeningen. Lange wandelingen, naast de fiets meelopen, met de baas mee in de auto: alles vindt hij fijn. Op deze manier ontwikkelt hij zich tot een fijne kameraad. Het is dus een actieve hond voor een actieve baas.
De ruwhaar moet tweemaal per jaar ‘geplukt’ worden, d.w.z. dat het dode haar met de vingers uit de vacht getrokken worden. De vacht mag niet worden geschoren. De vacht van de kort- en langhaar vraagt weinig onderhoud. Af en toe borstelen, maar in de verhaarperiode wel dagelijks extra kammen en borstelen, is voldoende.

One Response to Hollandse Herdershond

  1. Pingback: Herdershonden - Rasgebonden hondeninfo - Hondenwereld